Haberler

Acı Zulum Biter Bu Hayat Koca Reis!


Sustum koca Türkmen Bey'i, sustum. Anlatmayı hüner bilen dilime inat, yazmayı marifet sayan elime inat sustum!! Ankara soğuk değildi, ben üşüyordum! Sincan'dan Ankara'ya giderken gördüm yeni açmış kayısı çiçeklerini. Otobüsün camı kirliydi ya, o yüzden, ya kar yağmış ya da kırağı düşmüştür bu ağaçlara diyordum! Sonra yüzümü güneşi döndüm! Kimsecikler kapatmamıştı güneşi, demir kafes içinde de değildim. Sadece bir otobüs içindeydim ve baharı gördüm! Trafik tıkanmıştı bir ara, gözlerim ağaçlara takılmıştı, ağaçlardaki beyazlığın kar olmadığını gördüm, yani kayısı çiçeklerini gördüm!


Gökyüzünde bir helikopter uçuyordu! Otobüsün içinde orta yaşlı bir adam ağlıyordu! Ağlamaktan utanmıyor, sesini saklamıyordu! Kucağındaki kocaman bir çerçeveye sarılıyor sarılıyordu! Gözlerinde, yaştan gayrı, biraz keder, biraz sitem ve görülememiş bir ince hesaın izi vardı! Gökyüzündeki helikoptere bakıyor belki de onu bir Yusufçuk sanıyordu! Adam ağlıyordu, benim içim kanıyordu! Sahi elimdeki bu telefon ne işe yarıyordu?

Hani dağda kalsam yerimi bulduracak bir aletti bu? Hani öbür ucundan dinleyen ikinci şahıslar bu zımbırtıdan taa Ergenekon'u buluyordu! Koca adam ağlıyordu reis! Ben içimde yangın, dilimde dua, gözümle gökyüzünü tarıyor ve ağlayan adamı dinliyordum! Herkes bir şeyleri dinliyordu Koca Reis! Dinliyor ama konuşmuyordu! Bir ara üşüdüm yeniden! Ölmek ile uyku arasındaki farkı ben de bir kaç kere uyanarak gördüm reis! Sanırım sen uyanmak istemedin! Kayısılar çiçek açmıştı, sen toprağa, kayısıların köklerine giden sulara imrenmiştin!


Acı zulum biter bu hayat Koca Reis! Kocatepe’de bir kadın ağlıyordu! Elleri duaya açılmış, gözlerinde keder, heder olmuş reis, heder! Alperenler geçiyordu! Bozkurtların gözleri göğü deliyor, geçmişin hesabına sünger çekiliyordu! Reis, sen de bilirsin ya; “Ardından yüz tane köpek ürümez ise, kurt, kurt değildir!” Elbette ardından ürüyenler olacaktı, Alperenlerin duruşundan, Bozkurtların bakışından korkup köşelerde ürüyorlar, çakal eniği gibi kıvranıyorlardı!! Acı zulum biter bu hayat reis!


Taceddin dergâhında bir çocuk ağlıyordu! Dergâhta bir şair oturmuş sanki bir Alp’i, bir ermişi bekliyordu! Alperen gelecek diyor, bir şiir okuyordu;


Doğduk, "Yaşamak yok size!" derlerdi beşikten;
Dünyâyı mezarlık bilerek indik eşikten!*


İnsanlar sel olmuş, Taceddin dergâhına akıyor, şairin ruhu ayaklanmış, bu sele bakıyordu! Dergâh kapısında bir çocuk ağlıyor, babasının elinde tuttuğu resimdeki güler yüzlü amcaya veda ediyordu! Baba ağlıyor, çocuk ağlıyor, dergâh kapısı çilehaneye değil semâya açılıyor, gözdeki buluttan düşe yağmurlar peygamber çiçeklerini suluyordu!


Ben ağlıyorum Koca Reis! Yalan dünyanın ne götürdüğünü öğrenip, neler getireceğini hesap etmeyenlerdenim.. Siyaset sahnesinde figüran bile değilim, sadece izleyenlerdenim. Derdim memleket, memleket derdim olmuş, bastığı toprağı vatan bilenlerdenim..

Bir yanım Alperen, bir yanım Bozkurt, ölmeden ölenlerdenim!! Başbuğun ardından ağlamıştım, senin ardından da ağlıyorum Koca Reis!! Dilimde bir şiir var şimdi;

Dağda bir kurt uludu,
Koca Reis Hakka yürüdü!!
Dağlar tipi, dağlar kar,
Kar içinde kardelenler var..
Yorgunum,
Üşüyorum, gözlerimi uyku bürüdü
Adam gibi yaşadı dünyada
Adam gibi HAKKA YÜRÜDÜ!!

Yavuz BAL
Şair-Yazar

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Sosyal Ağlar

Alperen.org Designed by Templateism.com Copyright © 2014

Tema resimleri Bim tarafından tasarlanmıştır. Blogger tarafından desteklenmektedir.
Published By Gooyaabi Templates